To Top

„Słownik polskiego języka przyrodniczego” jest autorskim projektem Grzegorza Bobrowicza. Prace nad słownikiem zostały zapoczątkowane w roku 1990, a od roku 2010 prowadzone są intensywnie. Słownik jest zbiorem wyrazów opisujących dziką przyrodę Polski; głównie w skali makroskopowej (pominięto skalę mikro, budowę wewnętrzną organizmów, procesy fizjologiczne). Obejmuje on nazwy używane obecnie i dawniej, w tym gwarowe i ludowe. Słownik adresowany jest do wszystkich którym bliska jest dzika przyroda Polski. Więcej

Zakres tematyczny Słownika:

  • nazwy gatunków roślin Polski – dzikich i zadomowionych, m.in. grzybów, porostów, mszaków, paprotników, roślin nasiennych;
  • nazwy gatunków zwierząt Polski – dzikich i zadomowionych, m.in. mięczaków, stawonogów, kręgowców;
  • nazwy części roślin i zwierząt;
  • głosy zwierząt;
  • nazwy środowisk przyrodniczych, zbiorowisk roślinnych;
  • nazwy rzeźby terenu, wód, gleb; określenia miejsc w terenie itp.;
  • nazwy używane w leśnictwie dotyczące lasów, ich części itp.;
  • nazwy łowieckie dotyczące zwierząt, sposobów ich wabienia i in.;
  • nazwy używane w wędkarstwie dotyczące wód, ich fragmentów i in.;
  • nazwy używane w rolnictwie dotyczące obszarów rolnych, ich fragmentów i in.;
  • nazwy meteorologiczne, m.in. stany pogody, zjawiska na niebie itp.;
  • nazwy pór roku, miesięcy, pór dnia.

Obecnie w Słowniku znalazły się między innymi w dużej części kompletne nazwy gatunków takich grup systematycznych, jak: grzyby, porosty, paprotniki, rośliny nasienne; chrząszcze (część), motyle (część), prostoskrzydłe, ważki, mięczaki, minogi, ryby, ptaki. W przygotowaniu mszaki; pajęczaki, owady (pozostałe grupy), wije, skorupiaki, płazy, gady, ssaki.

Prezentowana część Słownika liczy około 15 tysięcy haseł. Docelowo szacuję, że objętość Słownika sięgnie około 50 tysięcy haseł. Na razie pozostawiam otwartą kwestię cytatów do poszczególnych haseł. Do niektórych haseł je zamieszczam; zwłaszcza cytaty nawiązujące do pochodzenia nazwy. Wykaz źródeł

Zapraszam wszystkich miłośników polskiego języka przyrodniczego do dzielenia się swoimi uwagami na temat Słownika lub poszczególnych jego haseł. Mniej

SOKÓŁ
1a. ornit. <nazwa ptaków z rodziny sokołowatych Falconidae (daw./lud. ćwik, kuba, sokol; por.
nurek)>: Sokoły różnią się tak wyraźnie od innych ptaków drapieżnych, że łatwo można je
poznać nawet z dużej odległości. Skrzydła mają długie, wąskie i bardzo ostro zakończone. (…)
W locie uderzają sokoły skrzydłami szybko i silnie. Obserwator wręcz odczuwa elastyczność
uderzeń i odnosi wrażenie, jak gdyby skrzydłą ich nie były z piór, lecz z metalowych sprężyn.
SOKOŁ. Ptaki II, 75.
Δ SOKÓŁ, S. BIAŁOZOR, S. BIAŁOZÓR, S. NORWESKI, S. POLSKI, S. RARÓG daw.
p. białozór: Sokół norweski zalatuje do nas bardzo rzadko w zimie. (…) Sokół norweski żywi
się w swojej ojczyźnie ptactwem wodnym i pardwami. SOKOŁ. Ptaki II, 77.
Δ SOKÓŁ BIAŁOSZPON, S. PUSTUŁECZKA daw. p. pustułeczka: Sokół pustułeczka,
zwłaszcza samiec, odznacza się czystymi i ładnymi barwami. W ogólnym tonie przypomina
pospolitego u nas sokoła pustułkę, ale wszystkie barwy ma bardziej intensywne i czyste.
SOKOŁ. Ptaki II, 91.
Δ SOKÓŁ CZERWONONÓG, S. KOBUSEK, S. KOBUZEK, S. KOBUZIK, S.
KOBCZYK, S. RDZAWONÓG daw. p. kobczyk zwyczajny.
Δ SOKÓŁ DRZEMLIK, S. KRÓLIK daw. p. drzemlik.
Δ SOKÓŁ DRZEWIEC, S. DRZEWNY, S. KOBIEC, S. KOBUZ, S. LEŚNY daw. p. kobuz
w zn. 1a: Wkrótce po wylocie kruczaków gniazdo zajmuje para sokołów kobuzów, a kruki,
przyzwyczajone do okolicy, tak długo są nękane ich atakami, aż na dobre wyniosą się w dalsze
rewiry. ŁAP. W kniei. • Wasyl wskazał im na krążącego nad lasem pięknego sokoła kobuza.
OSSEN. W polskiej 57.
Δ SOKÓŁ DZWONNICZEK, S. PUSTUŁKA, S. TURNIOWIEC, S. WIEŻOWY daw. p.
pustułka (zwyczajna): To jedno z niewielu [Szczeliniec Wielki], a może nawet jedyne miejsce
w Polsce, gdzie ptaki drapieżne – szczególnie kruki oraz pospolite tutaj sokoły pustułki –
budują gniazda bezpośrednio na skałach, a nie na drzewach. FABIJ. 30naj 153. • Sokół
pustułka jest przez cały dzień w ruchu, lata nad polami, trzepocze się w miejscu lub ze
zwiniętymi skrzydłami spada na upatrzoną zdobycz. SOKOŁ. Ptaki II, 94.
Δ SOKÓŁ POLSKI, S. RARÓG daw. p. raróg zwyczajny.
Δ SOKÓŁ SKALNY Falco eleonorae, do Polski zalatujący,
Δ SOKÓŁ WĘDROWNY F. peregrinus, w Polsce lokalnie lęgowy, wędrowny i zimujący (in.
sokół, s. afrykański, s. dziwok, s. obecny, s. pospolity, s. rabik, s. szlachcic, s.
szlachetny, s. wędrowiec, s. właściwy; daw./lud. kuropatnik, kuropatwiarz, pstrokosz,
rabiec, sokoł dziwok, s. gorny, s. pospolity, s. szlachetny, s. wędrowny, s. wędrowiec,
s. właściwy, szlachcic, wędrowiec, wędrownik): Nazwa tego gatunku „wędrowny” nie jest
szczęśliwie dobrana i pochodzi z czasów, kiedy sokolnicy łapali ptaki przelotne, przeważnie
młode, nadające się najlepiej do łowiectwa. Nasz sokół wędrowny wędruje mniej lub więcej w
pierwszym roku swegożycia, później jednak osiedla sięna stałe i zapuszcza najwyżej na
niewielkie wycieczki po kraju. SOKOŁ. Ptaki II, 79. • Sokół wędrowny poluje tylko na ptaki
w locie, a siedzących na ziemi lub na gałęzi na ogół nie atakuje. SOKOŁ. Ptaki II, 81. • Dość
często widywaliśmy tam zwłaszcza sokoła wędrownego, który z szybkością strzały wpadał w
stada kaczek i rybitw. PUCH. Wyspa 157.
1b. ornit. daw. <nazwa innych ptaków>:
Δ SOKÓŁ BŁĘKITNY, S. OŁOWIASTY, S. SINIAK, S. ZBOŻOWIEC daw. p. błotniak
(zbożowy).
Δ SOKÓŁ BŁOTNY, S. WODNY, S. ŻABOJAD p. błotniak (stawowy).
Δ SOKÓŁ CIEMNORUDY p. kania (czarna).
Δ SOKÓŁ JASTRZĄB p. jastrząb (zwyczajny).
Δ SOKÓŁ JASTRZĄB, S. J. KROGULEC, S. KROGULEC p. krogulec (zwyczajny).
Δ SOKÓŁ KOBUZ MYSZOŁÓW, S. MYSZOŁÓW, S. RARÓG p. myszołów (zwyczajny).
Δ SOKÓŁ KOBUZ TRZMIELOJAD, S. PSZCZOLARZ, S. PSZCZOŁOJAD, S.
TRZMIELOJAD p. trzmielojad zwyczajny.
Δ SOKÓŁ KOBUZ WŁOCHATY, S. KONIUCH, S. WŁOCHACZ, S. WŁOCHATY p.
myszołów (włochaty).
Δ SOKÓŁ ORZEŁ, S. O. BIRKUT, S. O. KASZTANOWATY, S. O. PRZEDNI p. orzeł
(przedni).
Δ SOKÓŁ ORZEŁ, S. O. KRÓTKOSZPON p. gadożer zwyczajny.
Δ SOKÓŁ ORZEŁ, S. O. MORSKI, S. O. RYBITW p. rybołów (zwyczajny).
Δ SOKÓŁ ORZEŁ BIAŁOGŁOWY, S. O. BIAŁOOGONOWY, S. O. BIELIK p. bielik
(zwyczajny).
Δ SOKÓŁ ORZEŁ KRZYKLIWY p. orlik (krzykliwy).
Δ SOKÓŁ POPIELATY p. błotniak (łąkowy).

  • 1

© Copyright 1990-2026 Grzegorz Bobrowicz. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie zdjęć i treści wymaga pisemnej zgody autora.

Powrót do góry