„Słownik polskiego języka przyrodniczego” jest autorskim projektem Grzegorza Bobrowicza. Prace nad słownikiem zostały zapoczątkowane w roku 1990, a od roku 2010 prowadzone są intensywnie. Słownik jest zbiorem wyrazów opisujących dziką przyrodę Polski; głównie w skali makroskopowej (pominięto skalę mikro, budowę wewnętrzną organizmów, procesy fizjologiczne). Obejmuje on nazwy używane obecnie i dawniej, w tym gwarowe i ludowe. Słownik adresowany jest do wszystkich którym bliska jest dzika przyroda Polski. Więcej
Zakres tematyczny Słownika:
Obecnie w Słowniku znalazły się między innymi w dużej części kompletne nazwy gatunków takich grup systematycznych, jak: grzyby, porosty, paprotniki, rośliny nasienne; chrząszcze (część), motyle (część), prostoskrzydłe, ważki, mięczaki, minogi, ryby, ptaki. W przygotowaniu mszaki; pajęczaki, owady (pozostałe grupy), wije, skorupiaki, płazy, gady, ssaki.
Prezentowana część Słownika liczy około 15 tysięcy haseł. Docelowo szacuję, że objętość Słownika sięgnie około 50 tysięcy haseł. Na razie pozostawiam otwartą kwestię cytatów do poszczególnych haseł. Do niektórych haseł je zamieszczam; zwłaszcza cytaty nawiązujące do pochodzenia nazwy. Wykaz źródeł
Zapraszam wszystkich miłośników polskiego języka przyrodniczego do dzielenia się swoimi uwagami na temat Słownika lub poszczególnych jego haseł. Mniej
WODNICZKA ornit. <Acrocephalus paludicola, ptak z rodziny trzciniaków Acrocephalidae, w Polsce lokalnie lęgowy, przelotny (daw./lud. gajośpiew wierzbowy, gajówka łączna, g. wodniczek, g. wodniczka, krzewniczek, piegża wodna, pliszka trzcinniczek, pokrzewka krzewniczek, pokrzywka wierzbowniczka, p. wodniczka, rokitniczka wodna, trzciniak łączny, t. wierzbowniczka, trzcinniczek wodny, wierzbowniczka)>: Na rozległych turzycowiskach można usłyszeć charakterystyczny, melodyjny szczebiot, przyciągający tu amatorów ornitologii z całej Europy. To śpiew wodniczki – niepozornego, szarego ptaszka, dla którego podlasie stanowi jednąz ostatnich ocalałych ostoi. KONARZ. Biebrza 142. • Zwie się wodniczka, a od rokitniczki różni się przede wszystkim znamiennym szczegółem upierzenia – jasną pręgą przez środek głowy. KŁOS. G.S.T. Ptaki 175. • Obszary gniazdowania wodniczki prawie bez reszty pokrywają się z obszarami zachowanych jeszcze torfowisk niskich, porośniętych przez łąki turzycowe. Wodniczka jest ptakiem dla tych torfowisk charakterystycznym i w większym stopniu niż batalion, kulik wielki i sowa błotna stanowi wskaźnik środowisk tego typu. KŁOS. G.S.T. Ptaki 176. • W przeciwieństwie (…) do wielu innych gatunków ptaków śpiewających, wodniczki nie łączą się w trwałe pary i samce pozostają przez cały sezon w stanie kawalerskim. STAW. Ptaki 42.
Najnowsze komentarze