To Top

„Słownik polskiego języka przyrodniczego” jest autorskim projektem Grzegorza Bobrowicza. Prace nad słownikiem zostały zapoczątkowane w roku 1990, a od roku 2010 prowadzone są intensywnie. Słownik jest zbiorem wyrazów opisujących dziką przyrodę Polski; głównie w skali makroskopowej (pominięto skalę mikro, budowę wewnętrzną organizmów, procesy fizjologiczne). Obejmuje on nazwy używane obecnie i dawniej, w tym gwarowe i ludowe. Słownik adresowany jest do wszystkich którym bliska jest dzika przyroda Polski. Więcej

Zakres tematyczny Słownika:

  • nazwy gatunków roślin Polski – dzikich i zadomowionych, m.in. grzybów, porostów, mszaków, paprotników, roślin nasiennych;
  • nazwy gatunków zwierząt Polski – dzikich i zadomowionych, m.in. mięczaków, stawonogów, kręgowców;
  • nazwy części roślin i zwierząt;
  • głosy zwierząt;
  • nazwy środowisk przyrodniczych, zbiorowisk roślinnych;
  • nazwy rzeźby terenu, wód, gleb; określenia miejsc w terenie itp.;
  • nazwy używane w leśnictwie dotyczące lasów, ich części itp.;
  • nazwy łowieckie dotyczące zwierząt, sposobów ich wabienia i in.;
  • nazwy używane w wędkarstwie dotyczące wód, ich fragmentów i in.;
  • nazwy używane w rolnictwie dotyczące obszarów rolnych, ich fragmentów i in.;
  • nazwy meteorologiczne, m.in. stany pogody, zjawiska na niebie itp.;
  • nazwy pór roku, miesięcy, pór dnia.

Obecnie w Słowniku znalazły się między innymi w dużej części kompletne nazwy gatunków takich grup systematycznych, jak: grzyby, porosty, paprotniki, rośliny nasienne; chrząszcze (część), motyle (część), prostoskrzydłe, ważki, mięczaki, minogi, ryby, ptaki. W przygotowaniu mszaki; pajęczaki, owady (pozostałe grupy), wije, skorupiaki, płazy, gady, ssaki.

Prezentowana część Słownika liczy około 15 tysięcy haseł. Docelowo szacuję, że objętość Słownika sięgnie około 50 tysięcy haseł. Na razie pozostawiam otwartą kwestię cytatów do poszczególnych haseł. Do niektórych haseł je zamieszczam; zwłaszcza cytaty nawiązujące do pochodzenia nazwy. Wykaz źródeł

Zapraszam wszystkich miłośników polskiego języka przyrodniczego do dzielenia się swoimi uwagami na temat Słownika lub poszczególnych jego haseł. Mniej

WIĄZÓWKA
1a. bot. <nazwa rodzimych gatunków roślin z rodziny różowatych Rosaceae>:
Δ WIĄZÓWKA BŁOTNA Filipenula ulmaria (daw./lud. ahurecznik leśnyj, bawelina, broda
kozia, ilmiczka, ilmowa, ilmówka, kozia broda, kropidło, k. błotne, królowa łąk,
ohurecznik leśny, prasz, parszydło, parzydło, p. wiązowe, tawuła, t. błotna, t. łąkowa, t.
szerokolistna, tesznik, więzówka, w. błotna): Łąki ziołoroślowe ukazują swą urodę i
rozmaitość dopiero latem. Tutaj krwawnica walczy o palmę pierszeństwa z białawą,
roznoszącąwokół waniliową woń wiązówką błotną. KŁOS. G.T. Prawdziwa 116.
Δ WIĄZÓWKA BULWKOWATA F. vulgaris (in. w. bulwkowa; daw./lud. dziengiel,
kamyczki, kamyki, kropidełko, kropidło, k. bulwkowe, leślik, nazdrzyk czerwony,
orzeszki, o. ziele, Panny Maryjej kropidło, parzydło, p. zwiesinosek, przełomikamień,
tawuła bulwkonośna, t. bulwkowa, t. pnąca, t. sucha, t. zwiesinosek, teszlik, tesznik,
tesznyk, złomikamień, zwiesinosek).
1b. bot. <nazwa innych roślin>:
Δ WIĄZÓWKA LEŚNA p. parzydło (leśne).
Δ WIĄZÓWKA WIERZBOLISTNA p. tawuła (wierzbolistna).

  • 1

© Copyright 1990-2019 Grzegorz Bobrowicz. Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie zdjęć i treści wymaga pisemnej zgody autora.

Powrót do góry