„Słownik polskiego języka przyrodniczego” jest autorskim projektem Grzegorza Bobrowicza. Prace nad słownikiem zostały zapoczątkowane w roku 1990, a od roku 2010 prowadzone są intensywnie. Słownik jest zbiorem wyrazów opisujących dziką przyrodę Polski; głównie w skali makroskopowej (pominięto skalę mikro, budowę wewnętrzną organizmów, procesy fizjologiczne). Obejmuje on nazwy używane obecnie i dawniej, w tym gwarowe i ludowe. Słownik adresowany jest do wszystkich którym bliska jest dzika przyroda Polski. Więcej
Zakres tematyczny Słownika:
Obecnie w Słowniku znalazły się między innymi w dużej części kompletne nazwy gatunków takich grup systematycznych, jak: grzyby, porosty, paprotniki, rośliny nasienne; chrząszcze (część), motyle (część), prostoskrzydłe, ważki, mięczaki, minogi, ryby, ptaki. W przygotowaniu mszaki; pajęczaki, owady (pozostałe grupy), wije, skorupiaki, płazy, gady, ssaki.
Prezentowana część Słownika liczy około 15 tysięcy haseł. Docelowo szacuję, że objętość Słownika sięgnie około 50 tysięcy haseł. Na razie pozostawiam otwartą kwestię cytatów do poszczególnych haseł. Do niektórych haseł je zamieszczam; zwłaszcza cytaty nawiązujące do pochodzenia nazwy. Wykaz źródeł
Zapraszam wszystkich miłośników polskiego języka przyrodniczego do dzielenia się swoimi uwagami na temat Słownika lub poszczególnych jego haseł. Mniej
BAŻANT
1a. ornit. BAŻANT ŁOWNY <Phasianus colchicus, ptak z rodziny kurowatych Phasianidae, w Polsce
lęgowy, osiadły (in. b. kolchijski, b. pospolity, b. szlachetny, b. właściwy, b. zwyczajny;
daw./lud. basant, bazan, bazant, bażan, bażanek, bażantka, bażąt, fazan, fazant, fazjan,
fazyan, fazyjan, fuzan, kura bażant, pawioczub, płaszcz; por. farbówka)>: Bażant chodzi
wytrwale i podejmuje pieszo dalekie przechadzki. SOKOŁ. Ptaki II, 146.
1b. ornit. <formy ubarwienia bażanta łownego>:
Δ BAŻANT BEZOBROŻNY <bażant nie mający białej opaski z piór na szyi (in. b.
kaukaski)>
Δ BAŻANT OBROŻNY <bażant mający białą opaskę z piór na szyi (in. b. obrączkowany)>
Najnowsze komentarze