Od dwóch lat „chodzę” za tym tematem – wydra zimą. W poprzednich latach tropiłem zimą wiele jej rzecznych rewirów. Ale najczęściej kończyło się na śladach.

Raz byłem już naprawdę blisko. Znalazłem na brzegu rzeczki świeżo upolowanego, sporego karpia z odgryzioną płetwą ogonową (w ten sposób wydra pozbawia rybę możliwości ucieczki) a sto metrów dalej widziałem wydrę chowającą się pod powierzchnię wody. Następnego ranka już siedziałem przy jej karpiu w ukryciu. Wyszła… norka kanadyjska. Schwyciła rybę i zataszczyła w nadrzeczne turzyce. Po trzech kwadransach wyszła na brzeg rzeki. Chyba była po uczcie, bo natychmiast zaczęła żłopać wodę z krawędzi kry. Wydra podczas tamtej zasiadki nie pokazała się…

Tej zimy wreszcie szczęście uśmiechnęło się do mnie, choć nie od razu… Więc znowu – znalazłem rzeczkę ze świeżymi tropami dwóch wydr. Postawiłem przy niej czatownie. I czatuję. W pierwszy dzień bezwydrze. W drugi dzień czatów, około południa, pada mi akumulator w aparacie. Zmieniam go na nowy, który od razu pada, mimo, że w domu wskazywał pełne napięcie… A to pech. Cóż, zaraz wracam do domu, żeby tylko teraz wydra nie wyszła. Chwilę jeszcze patrzę przez okienko i nie wierzę własnym oczom – oczywiście przed ukryciem pojawia się… wydra. A niech to! Jak pech to pech!… Ale nie daję za wygraną – na trzeci dzień znów jestem w ukryciu z dużą porcją energii w aparacie :-) I wydra wychodzi i pożywia się rybą:

Tak oto otrzymuję nagrodę za wytrwałość. Po posiłku wydra idzie do przerębla i pije wodę, od czasu do czasu tryskając fontanneczkami, jakby płukała paszczę po rybim zapachu :-)