SROKOSZ
1a. ornit. <Lanius excubitor, ptak z rodziny dzierzb Laniidae, w Polsce lęgowy, przelotny i zimujący
(in. dzierzba, dz. srokosz, dz. wielka, dz. żelazistego a szarego pióra, srokosz dzierzba,
s. pospoloity, s. większy; daw./lud. cierniokręt, dzierzwa, dzirzwa, pstrokosz,
serokopytnik, serokos, serokosz, s. dzierzba, s. pospolity, s. większy, skorzec, srokac,
srokacz, srokocz, srokos, s. największy popielaty, syrokos, syrokosa, syrokoz)>: Nazwa
srokosza jest trafnie dobrana, gdyż pod wilu względami przypomina on srokę. Pstrokate
upierzenie wygląda z daleka u obu gatunków bardzo podobnie, a długi ogon i krótkie skrzydła
sprawiają, że również postać ich jest prawie taka sama. SOKOŁ. Ptaki I, 332. • Najczęściej
widzimy srokosza, gdy na wierzchołku drzewa siedzi nieruchomo ze zwieszonym ogonem i
rozgląda się bystro, śledząc okolicę. SOKOŁ. Ptaki I, 333.
1b. ornit. daw. <nazwa innych ptaków>:
Δ SROKOSZ, S. IRGOGOŁ, S. NADZIEWACZ, S. SEROKOSZEK, S. ŚPIEWAK, S.
ŻARTOWNIŚ, S. ŻÓŁTOCZERWONY p. gąsiorek: Przeleciała [wilga] w pląsach na
polankę, spędziła tu z wierzchołka śliwy dzikiej srokosza nadziewacza, co sobie tam założył
szubienicę: wbijał na kolce cierniowe różne owady złowione i pisklęta zrabowane w
gniazdach. DYGAS. Gody 27.
Δ SROKOSZ MAŁY, S. MNIEJSZY PSTRY, S ZEMSZCZYK p. dzierzba (czarnoczelna).
Δ SROKOSZ CZERWIEŃCZYK, S. RUDOGŁÓW daw. p. dzierzba (rudogłowa).