KOS
1a. ornit. KOS ZWYCZAJNY <Turdus merula, ptak z rodziny drozdowatych Turdidae, w Polsce
lęgowy, przelotny i zimujący (in. kos, k. czarny, k. zwyczajny czarny; daw./lud. carnokosa,
carnoskrzydła, ćpak, czarny drozd, cz. drożdż, cziorny drózd, drozd czarny, d. kos,
drozdak kos, śpak)>: Kos przystosował się do życia wśród krzewów i szczególnie odpowiada
mu podszycie leśne. SOKOŁ. Ptaki I, 287. • Zbliżając się do miejsca, w którym przypuszczalnie
ukrywają się dżdżownice, kos co chwila przystaje jak wystrugany i tylko okiem bacznie śledzi
teren. SOKOŁ. Ptaki I, 288. • Samiec kos nosił piękny, aksamitnoczarny strój. Miał
pomarańczowy dziób i zadarty ogon. Ciągle skakał po ziemi i szukał pod drzewami pożywienia.
Samica miała podobnie jednolite, ale brązowe upierzenie. PUCH. Wyspa 123. • O obecności
żerującego kosa zazwyczaj dużo wcześniej niż sam jego widok informuje nas odgłos
szeleszczących liści. Kos bowiem w poszukiwaniu pokarmu rozrzuca dziobem wkoło suche
liście i patrzy, co się pod nimi kryje. GRASZ. Ptaki 218. • Śpiew kosa jest bardziej
melancholijny, wolniejszy i pełen powagi. Pieśń [drozda] śpiewaka natomiast – bardziej
dynamiczna, intensywna i żwawa. GRASZ. Ptaki 220.
1b. ornit. <grupy ekologiczne kosa zwyczajnego>:
Δ KOS LEŚNY: • Kosy leśne, które nie korzystają z dobrodziejstw cywilizacji, w przeważającej
większości odlatują na zimę i powracają dopiero w marcu i kwietniu. Są też zdecydowanie
bardziej płochliwe od swoich miejskich krewniaków. GRASZ. Ptaki 219.
Δ KOS MIEJSKI (in. k. ogrodowy): Kos rozszczepił się jak gdyby na dwie odmiany, różniące
się znacznie pod względem obyczajów i przystosowane do innego otoczenia: kos leśny jest
płochy i wędruje, a ogrodowy w zupełności oswoił się z widokiem człowieka i w zimie
pozostaje na miejscu. SOKOŁ. Ptaki I, 286.
1c. ornit. <nazwa innych ptaków>:
Δ KOS BIAŁOBRĘCZ p. drozd (obrożny).
Δ KOS OBROŻNY p. drozd (obrożny).
Δ KOS WODNY p. pluszcz (zwyczajny).