Piękna książka… Opisanie smakowania życia podczas nieśpiesznej, półtorarocznej podróży samochodem (1953-1954) przez Bałkany i Persję (polską edycję przygotowało wydawnictwo NOIR SUR BLANC w roku 2005). Filozofia podróżowania Bauviera (w tym wypadku podróż z przyjacielem) to bycie wśród „normalnych” ludzi, zaduma nad krajobrazem, upajanie się światem dźwięków targowisk, zapachów kwiatów, mrokami kafejek i jasnością perskiego nocnego nieba. W postawie życiowej Bouviera widać wyraźnie głęboką miłość do „wrodzonej niedoskonałości człowieka”. A jego niepisane credo, to: kontemplacja chwili. Oddaję mu głos:

„Bywa, że z tego czy innego powodu trzeba zatrzymać samochód i spędzić noc na dworze. W grubej filcowej kurtce, która nie przepuszcza zimna, w futrzanej czapce naciągniętej na uszy, słucha się, jak woda bulgocze na prymusie pod osłoną koła. Oparty plecami o zbocze wzgórza, przyglądasz się gwiazdom, lekko pofalowanej ziemi, która ciągnie się aż po Kaukaz, fosforyzującym oczom lisów. Czas schodzi na piciu parzącej herbaty, rzadkich rozmowach, paleniu papierosów, po czym wstaje świt, rozjaśnia niebo, odzywają się przepiórki i kuropatwy i skrzętnie ukrywasz tę wyjątkową chwilę niczym martwe ciało w głębi swej pamięci, gdzie pewnego dnia zechcesz ją odszukać. Przeciągasz się, robisz kilka kroków, lekki jak piórko, a słowo „szczęście” wydaje się zbyt ubogie i niepełne, aby opisać to, co ci się przydarza.

W końcu tym, co stanowi trzon egzystencji, nie jest rodzina, ani kariera, ani to, co inni o nas powiedzą albo pomyślą, lecz kilka takich właśnie chwil, budzących więcej radosnych uniesień niż miłość, a którymi życie obdarza nas ze skąpstwem na miarę naszych słabych serc.”