Już od kilku dni oglądam ten album. Uczta dla oczu spragnionych pejzażu – tu z dominantą wigierskiego klasztoru – i spokoju. Oto moje minimedytacje nad kilkoma zdjęciami, które robią na mnie największe wrażenie:

Kilka kresek trzcin na zmarszczonej tafli wody z jasnością słońca: istne foto-haiku (zdjęcie na str.1).

„Na początku stworzył Bóg niebo i ziemię. A ziemia była pusta i próżna i ciemności były nad głębokością, a Duch Boży unaszał się nad wodami.” (str. 6)

Czekam, aż wyłoni się jakiś stwór z tych dreszczykowo mglistych przestrzeni (str. 27)

Duch tej krainy (str. 36, prawe)

Obrazek – pejzaż, w którym chciałbym przebywać (st. 79)

Hieroglif słońca na zamarzniętym jeziorze (str. 83)

Piękno w czystej postaci (str. 92)

Tonkost (str. 97)

~