WABIARZ łow. <wabiący zwierzęta; daw. wabiciel, wabnik>: Wabiarz ponownie przytknął trąbę do ściśniętych warg i rzucił w przestrzeń głuche, urwane przy zakończeniu stęknięcie łosia. PAC-POM. A było 180. • Gajowy Hryć, wabiarz niezrównany, puszcza kaczego bałwanka na odkrytą wodę, po czym wciąga łódź w gęste krzaki łozowe, przesłania ją u góry sklepieniem powiązanych gałęzi, okrywa od przodu zielenią. EJS. Przyg. 106.