TARKA
1. zool. <chitynowy fałd na dnie gardzieli mięczaków pokryty rzędami ząbków, służący do
odrywania, zeskrobywania i rozdrabniania kawałków pokarmu (in. radula)>: Posilający się
ślimak [winniczek] wysuwa z pyszczka mięsisty język pokryty od góry twardą płytką z kilkoma
rzędami ostrych, zagiętych ząbków. Tarka ta stale przyrasta u nasady, przesuwa się ku przodowi
i zastępuje już zużytą. Przy jej pomocy następuje oderwanie kawałka liścia i podanie go do
przełyku. KOSS. Opow 355.
2a. bot. gw. p. śliwa (tarnina): Cofała się [klacz] czując przed sobą urwiste wąwozy, nieraz zapadała
w rowy i wyrwy, przedzierała się zaroślami tarek i głogu, które w nocy huczały jak lasy. ŻER.
Popioły 97. • Pod ich [liści] osłoną rosną śliweczki – tarki, czarne, z woskowym nalotem:
„modrym pyłkiem omglone” – jak to w dawnych czasach mawiano. KOSS. Opow 316.
2b. bot. <owoc śliwy tarniny (in. cierniówka)>