OSTRÓW
1a. geogr. <wyspa na rzece (lub jeziorze), stosunkowo wysoko wyniesiona ponad poziom rzeki,
najczęściej pokryta lasem; por. kępa, osuch>
1b. daw. dziś książk. i gw. <wyspa>:
2a. daw. dziś gw. <wyniosłość w terenie, zwłaszcza na podmokłej łące lub bagnie; kępa, osuch>:
Każda łąka ma swe „ostrowy”, są to wyższe miejsca na mokrych łąkach, gdzie woda nie
dochodzi. WYSŁ. Ścieżki 14. • Zatoczywszy szerokie półkole w poprzek płytkich bagnisk, Siwa
[locha] wywiodła wreszcie stadko na wyniesioną ponad wody wysepkę. Ostrów był okryty
nieprzebitym gąszczem łoziny i grupą kilkunastu rachitycznych świerczków. KARP. Szlakiem
81.
2b. daw. <skuspisko jednej roślinności pośród innej; por. kępa, wyspa>: Śród fali łąk
szumiących, śród kwiatów powodzi, omijam kolorowe ostrowy burzanu. MICK. Son. cyt. SD •
Miejscami napotyka się na rojsty. Są to duże, dzikie, dymiące się błota, ostrowami mchu rudego
i kępami skrzypiu [skrzypu] porosłe. POL Obrazy I, 103. cyt. SD
2c. gw. kujaw. <kawałek pola położony pomiędzy łąkami i rowami>