JADŁOWIEC gw. litew. p. jałowiec (pospolity): Brzegiem [polany] rosły i ku środkowi wybiegały krzaki jadłowców, twardymi jagodami niby czarną, połyskliwą rosą osypane albo czerwonawą rdzawością tu i ówdzie od ciemnej zieleni na kształt krwistych plam odbijające. (…) w powietrzu jak w kadzielnicy olbrzymiej, głuszone zapachem pleśni, kipiały wonie jadłowca, smoły i cząbru. (…) Chyba też ziemia i drzewa powiewają cmentarnymi woniami jadłowcu i pleśni. ORZESZ. Niemen. 207.