DUDEK
1. ornit. DUDEK ZWYCZAJNY <Upupa epops, ptak z rodziny dudków Upupidae, w Polsce lęgowy
i przelotny (in. dudek, d. czubaty, d. pospolity, d. właściwy, d. wudwud, d. zwyczajny;
daw./lud. chudek, chupupup, chutek, czubek, dudk, dzięcioł ziemi, futek, gnijówka,
hubek, hupało, hupek, hupka, hutek, kiwit, kiwita, kukułka żydowska, lelek, łubek,
łupek, organista, pachołek, śmieciuch, śmieciucha, śmieciuszka, tubek, wudwud,
wudwudek, zazula żydowska, żydowska kukułka, ż. zazula)>: Głos dudka można dobrze
naśladować wymawiając niskie i miękkie w tonie „ududud”. Zatem nazwa „dudek” jak również
łacińskie „upupa” są dość trafnym naśladownictwem głosu ptaka. SOKOŁ. Ptaki I, 370. •
Gniazdo ściele dudek najczęściej w dziupli, znajdującej się w wypróchniałej topoli lub wierzbie.
SOKOŁ. Ptaki I, 372. • Tymczaem nadleciał stary dudek, usiadł w pobliżu na pniaku i począł
nas straszyć. Puszył się i wołał groźnie: „Pkhhh, pkhhh!”. Stawiał przy tym co chwila czub.
PUCH. Bezkrwawe 99. • Poznaje dudka, jak się telepie ponad sosnowymi wierzchołkami
podrzucając w ociężałym locie pstrokate ciało. GOŹ. Loty 90.
2. mikol. p. lejkowiec (dęty).